ସମ୍ବଲପୁର :-ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଭତ୍ତା କେବଳ ସରକାରୀ ଅନୁଦାନ ନୁହେଁ, ଏହା ଅନେକ ବୃଦ୍ଧ, ବିଧବା ଓ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କ ଜୀବନର ମୁଖ୍ୟ ଆଧାର। ମାସ ଶେଷରେ ମିଳୁଥିବା ଏହି ଅଳ୍ପ ପରିମାଣର ଅର୍ଥରେ ସେମାନେ ଔଷଧ କିଣନ୍ତି, ଦୈନନ୍ଦିନ ଖର୍ଚ୍ଚ ବହନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦୋକାନରୁ ନେଇଥିବା ଉଧାର ଶୁଝନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସମ୍ବଲପୁର ଜିଲ୍ଲାର କୁଚିଣ୍ଡା ବ୍ଲକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବକ୍ସମା ଗ୍ରାମ ପଞ୍ଚାୟତର ଅନେକ ହିତାଧିକାରୀ ଗତ ଦୁଇ ମାସ ଧରି ଭତ୍ତା ନ ପାଇବାରୁ ଗଭୀର ଅନିଶ୍ଚିତତା ଓ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ବୃଦ୍ଧ ବୟସରେ ଶାରୀରିକ ଅସୁସ୍ଥତା ଓ ଆର୍ଥିକ ଅସହାୟତା ସହ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭତ୍ତା ହେଉଛି ଜୀବନରେଖା। ଦୁଇ ମାସ ଧରି ଭତ୍ତା ନ ମିଳିବା ଫଳରେ ଅନେକ ହିତାଧିକାରୀ ଦୋକାନର ଉଧାର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି। କେହି କେହି ନିୟମିତ ଔଷଧ କିଣିବାରେ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଛନ୍ତି।ସରକାରୀ ଯୋଜନାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଦୁର୍ବଳ ବର୍ଗଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିବା। କିନ୍ତୁ ଭତ୍ତା ପ୍ରଦାନରେ ଦୀର୍ଘ ବିଳମ୍ବ ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ପ୍ରଶ୍ନବିଦ୍ଧ କରୁଛି।
ପ୍ରାୟ ୪୫ ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ ତାପମାତ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧ ହିତାଧିକାରୀମାନେ କୁଚିଣ୍ଡା ବ୍ଲକ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟକୁ ଆସି ନିଜ ସମସ୍ୟା ଜଣାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ଏକ ଚିନ୍ତାଜନକ ଘଟଣା। ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭତ୍ତା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି, ସେହି ଲୋକମାନେ ଯଦି ନିଜ ପ୍ରାପ୍ୟ ଟଙ୍କା ପାଇଁ ତପ୍ତ ଖରାରେ ଅଫିସରୁ ଅଫିସ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ସେବା ପ୍ରଦାନ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ସୂଚାଉଛି।
ବିଡିଓଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତି ଓ ବିଏସଏସଓଙ୍କ “ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରରୁ ଟଙ୍କା ଆସେ, ଆମେ କିଛି କରିପାରିବୁ ନାହିଁ” ବୋଲି ମତାମତ ସମସ୍ୟାର ମୂଳକୁ ଦର୍ଶାଉଛି। ଏହା କୌଣସି ଜଣେ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବିଫଳତା ନୁହେଁ, ବରଂ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ସମନ୍ୱୟର ଅଭାବର ସଙ୍କେତ।
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ଉପରେ ଦୋଷ ଲଦି ଦେଇ ହେବ ନାହିଁ। ଯଦି ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରରୁ ଅର୍ଥ ମୁକ୍ତିରେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଛି, ତେବେ ତାହାର କାରଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ। ଯଦି ବ୍ୟାଙ୍କିଂ କିମ୍ବା ପ୍ରଶାସନିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସମସ୍ୟା ରହିଛି, ତେବେ ତାହାର ଶୀଘ୍ର ସମାଧାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ସରକାରୀ ଯୋଜନାରେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଓ ଉତ୍ତରଦାୟୀତ୍ବ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ହିତାଧିକାରୀମାନେ ଅନ୍ତତଃ ଜାଣିବାର ଅଧିକାର ଅଛି ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଭତ୍ତା କାହିଁକି ବନ୍ଦ ହୋଇଛି ଏବଂ କେବେ ମିଳିବ।ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ତିନୋଟି ପଦକ୍ଷେପ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ । ଭତ୍ତା ବନ୍ଦ ହେବାର କାରଣ ସମ୍ପର୍କରେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟୀକରଣ।ବକେୟା ଭତ୍ତା ରାଶିର ଶୀଘ୍ର ବିତରଣ।ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏଭଳି ସମସ୍ୟା ଏଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ନିୟମିତ ନିରୀକ୍ଷଣ ଓ ଅଭିଯୋଗ ନିବାରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସୁଦୃଢ଼ କରିବା।ବକ୍ସମାର ବୃଦ୍ଧ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କ ଦୁଃଖ କେବଳ ଭତ୍ତା ବିଳମ୍ବର କାହାଣୀ ନୁହେଁ; ଏହା ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ପ୍ରତିଛବି, ଯେଉଁମାନେ ସରକାରୀ ସହାୟତା ଉପରେ ନିଜର ଜୀବନ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି। ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଯୋଜନାର ସଫଳତା କେବଳ ବଜେଟ୍ ବରାଦ କିମ୍ବା ଲାଭାର୍ଥୀ ସଂଖ୍ୟାରେ ମପାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ; ବରଂ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କ ପାଖରେ ସହାୟତା ପହଞ୍ଚିବା ହିଁ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ମାପକାଠି। ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କୁ ତପ୍ତ ଖରାରେ ନିଜ ପ୍ରାପ୍ୟ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ସେଥିରେ କେବଳ ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ତ୍ରୁଟି ନୁହେଁ, ମାନବିକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ମଧ୍ୟ ଅଭାବ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ।